Als supersterren in Phuc Yen

Met een beetje vertraging toch nog een update uit het verre Vietnam. We zullen het maar aan de slechte internetverbinding wijten zeker?

Na een helse trip richting Hanoi, onze trein had bijna drie uur vertraging, arriveerden we dan toch eindelijk. Ons avontuur zat er nog niet op, we moesten Yen, onze contactpersoon van HPU2, nog zien te vinden. Heel wat (onverstaanbare) telefoontjes later is het ons dan toch gelukt. Yen had speciaal een minibusje gehuurd om ons met al onze bagage naar onze dormitory te brengen. We hadden er op dat moment een lange reis opzitten, dus een douche, wat eten en ons bed in leek ons het ideale plan.

Aangekomen aan de dorms werd onze droom echter even aan diggelen geslagen. Yen had drie kamers speciaal voor ons "klaargemaakt". Wat zij daaronder verstond, is ons nog altijd niet helemaal duidelijk. De kamers lagen er niet zo proper bij met hier en daar nog wat bouwafval. Niet meteen de knusse kamers die we in onze hoofden hadden dus. De badkamers waren ook niet bepaald uitnodigend om een douche te nemen, dus dat stelden we nog even uit.

Gelukkig konden we wel op Yen en haar man rekenen om onze buikjes te vullen. Ze namen ons mee naar een lokaal restaurant om hotpot te eten. Hotpot is iets typisch Vietnamees. Je krijgt een pot gevuld met bouillon op een vuurtje en een bord boordevol groenten, vlees en vis. Die groenten, dat vlees en die vis 'kook' je dan in de bouillon. 'Mama Yen' voorzag ons een hele avond van perfect gegaard voedsel. Naast de hotpot had ze ook fried corn en sweet potato besteld, twee van onze favorieten! Dit maakte de domper van de kamers toch al een beetje beter.

Onze dagplanning voor die zondag was niet 'rustig settelen', maar inkopen gaan doen en ons volledig gooien in het poetsen van de kamers. Iets wat ons, al zeg ik het zelf, vrij goed gelukt is! (filmpje of foto's volgen nog, geen zorgen!)

Tijdens ons tripje richting de supermarkt, merkten we al op dat we door vele locals nagestaard werden. Hier en daar kregen we een 'hello' toegeworpen, maar voor de rest niet veel speciaals.

Maandag was het moment van de waarheid, onze eerste dag op onze stageschool. Jolien en ik werden door twee mensen van de universiteit begeleid, aangezien onze school ietsje verder ligt dan de school waar Eline en Lore stage zullen lopen. Wanneer we uitstapten, wisten we niet goed waar we beland waren. Plots stonden er wel honderden joelende kinderen rondom ons. Stuk voor stuk waren ze erg enthousiast, ofwel waren ze gewoon erg blij met stagiairs, ofwel hebben ze hier nog niet zo vaak "witte mensen" gezien. - Ik gok persoonlijk op het laatste. -

We werden ontvangen door de directeur, die geen woord Engels spreekt, om onze stage al eens te bespreken. Gelukkig hadden we Yen aan onze zijde, zodat zij kon tolken voor ons. We kregen een gratis tasje thee aangeboden terwijl de twee dames er lustig op los babbelden in het Vietnamees. Wat ons vrij snel opviel, was dat Vietnamees best een agressieve taal lijkt wanneer je er niets van verstaat.

Na de vergadering met de directeur werden we uitgenodigd op het assembly. Dit vindt elke maandag plaats en duurt ongeveer 40 minuten. Alle kinderen weten wat er van hen verwacht wordt. Ze nemen hun krukjes en vormen een lange rij per klas achter hun bordje. In totaal zijn er zo'n 18 klassen, wat goed is voor 800 studenten. Wie een beetje een wiskundeknobbel is, heeft al berekend dat dat een gemiddelde is van 44,44 kinderen per klas. Niet niks dus in vergelijking met ons Belgenlandje. Jolien en ik zullen de komende weken in drie verschillende klassen te vinden zijn. 3A1 met 50 leerlingen, 4A2 met 42 leerlingen en 5A1 met 48 leerlingen.

Aan de hand van onze stage zullen we onze bachelorproef verder uitwerken. Dit belooft nog een hele uitdaging te worden, die we graag met onze beide handen aannemen!

Naast onze stage-opdracht hier in Vietnam zullen we ook deelnemen aan enkele lessen met universiteitsstudenten, English Club, Pedagogical Club en een 'school trip' naar Da Nang en Hoi An.

Het universiteitspersoneel heeft ons de afgelopen week en half ook al met open armen ontvangen. We maakten al kennis met de drie Amerikaanse docenten die hier rondlopen, een professor uit Taiwan, een professor uit Korea (Zuid, niet Noord weliswaar), stuk voor stuk sympathieke mensen!

Dinsdagavond ontdekten we Zumbalessen in het gebouw naast onze dorm. We werden er snel verwelkomd met de boodschap dat we vrij kunnen deelnemen aan alle lessen. De lessen vinden elke weekavond plaats van 20u tot 21u, maar dit vinden we allemaal een beetje te veel van het goeie. Toch zal je ons (hopelijk) twee keer per week kunnen vinden in de zumbalessen.

Donderdagavond waren we ook uitgenodigd op een heus diner met allemaal belangrijke mensen van HPU2 en enkele buitenlandse professoren. Wij hebben alleszins de indruk niet dat we 'maar studenten' zijn.

Ook Yen doet haar uiterste best om ons thuis te doen voelen. Te pas en te onpas staat ze aan onze deur om te vragen of we al goed gesetteld zijn, of we iets willen gaan eten of bezichtigen, ... We kunnen dus helemaal niet klagen.

Afgelopen weekend dachten we onze horizonten te verleggen van Phuc Yen naar Hanoi. We boekten enkele overnachtingen in een hostel, en trokken de bus op. Voor nog geen euro begonnen we aan onze bijna-twee-uur-durende bustrip.

Ons weekend Hanoi bestond uit enkele ziekenhuisbezoekjes (voor Lores ontstoken teen), enkele bezoekjes aan ons nieuwe favoriete bakkerijtje en rondkuieren in de oh-zo-grote stad. Ondanks het miezerige weer hebben we onze batterijen toch kunnen opladen voor de nieuwe week.

Ondertussen zijn we al helemaal gesetteld, en hebben we onze draai gevonden. De wasjes lopen gesmeerd, we koken lekkere huisgemaakte maaltijden en zijn elkaar nog altijd niet beu.

Het enige waar we nog wat aan moeten wennen is het 'hello'-geroep en gewijs als we op straat lopen. Na twee maanden zullen ze ons hier hopelijk wel gewoon zijn.

Tot snel!

xxxx