Work hard, play harder

Ik zou dit blogbericht kunnen beginnen met een hele resem excuses en verontschuldigingen. Al stel ik voor dat we eerlijk gaan zijn, daar zit niemand echt op te wachten. Of wel soms?

De laatste keer dat ik jullie heb geüpdatet is intussen iets meer dan een maand geleden (één dagje, but who’s counting). De hele maand maart heb ik dus intens beleefd zonder na te denken over bloggen of foto’s op de blog zwieren.

Ik zou jullie een day-by-day-verslag kunnen voorschotelen op deze mooie maandag, maar daar zit even min iemand op te wachten als op die excuses.

De geïnteresseerden kiezen dus gewoon een segmentje dat hun interesseert, of dat nu mijn studentikoze activiteiten, het pure vertier of foto's bekijken is.

---

Work hard

In de vorige blogpost lichtte ik jullie al in over de klasgrootte. De klassen waar je Jolien en mezelf de afgelopen weken kon vinden, variëren immers tussen de 42 en de 50 leerlingen. Met een klein hartje begonnen we de eerste week aan onze lessen. In België moeten we al eens slikken als we voor een klas van 25 leerlingen staan, wat zou het dubbele dan wel niet geven? Toch zijn de eerste lessen en weken verbazingwekkend vlot gegaan.

Mijn bachelorproef gaat over teamteaching, hoe we twee leerkrachten functioneel kunnen inzetten in een klas. Een ideaal gegeven hier in Vietnam, aangezien we zo meer leerlinggericht dan leerkrachtgestuurd les kunnen geven. Voor de leerlingen is dit wel nog even wennen, aangezien ze het niet gewoon zijn om twee juffen vooraan de klas te hebben.

Ondanks die periode van gewenning, zowel voor de studenten als voor ons, heb ik het gevoel dat we steeds meer onze draai vinden in onze klassen en tussen onze leerlingen. Door al enkele weken mee te draaien, herken je ook al meer gezichten en kan je beter inspelen op de leerlingen en situaties die zich voordoen.

Zo merkten we bijvoorbeeld op dat de leerlingen soms nogal onverdraagzaam kunnen reageren op elkaar. Elkaar plagen, daar is niets mis mee, maar we hebben de indruk dat ze soms de grens niet goed kennen. Onze hypothese is dat er niet veel op sociale vaardigheden en klassfeer gewerkt wordt gezien de grote groep. Dit wordt de komende weken dus nog een projectje voor ons.

Naast les geven, volgden we ook enkele lessen aan de universiteit. We kregen een introductie in de Vietnamese cultuur en de persoonlijkheidstrekjes van de lokale bevolking. Kennis die we eerder vergaarden door onze landenstudie werd bevestigd en nog gedetailleerder aangevuld.

De lessen voelden soms misschien een beetje als een promopraatje, toch ben ik blij dat we ze kregen.

Lessen volgen en geven zijn niet de enige twee dingen die op onze planning staan. Daarnaast komen er ook wat randactiviteiten bij. Zo hadden we al drie meetings met de opleidingsverantwoordelijke om ons verblijf, ons takenpakket en de studiereis te bespreken.

Onze planning is voor de rest ook goed gevuld met enkele clubs. Bij English Club ondersteunen we docenten van allerhande richtingen in hun leerproces op vlak van Engels. Wij aanzien ons Engels misschien als niet hoogstaand, maar hier worden we quasi als native speakers beschouwd.

Door de studenten werden we met open armen ontvangen in pedagogical club. Aanvankelijk wisten we niet zo goed wat te verwachten, maar eigenlijk was het een iets minder droge en abstracte versie van de lessen aan de universiteit. We werden ondergedompeld in de Vietnamese cultuur, speelden spelletjes, pasten traditionele kleding en maakten en proefden echte Vietnamese kost.

---

Play hard

Buiten al dat schoolse werk hebben we hier ook wat plezier, geen zorgen. 's Avonds zijn we al enkele keren gaan eten met en bij een docente en haar gezin, nodigden wij al enkele docentes met bijhorende gezinnen uit om te genieten van huisgemaakte (lees: we proberen wat bij elkaar te flansen) gerechten en gaan de andere drie al eens meppen op een volleybal (met mijn coördinatie wil ik niemand dit aandoen).

Zoals je ondertussen al vast in de gaten hebt, zijn het hier best drukbezette weken. Aangezien we liever niet oververmoeid naar huis komen, nemen we elk weekend een minivakantie of citytrip. De eerst drie weekends stonden Hanoi op de planning. We ontdekten Train Street - een super smal straatje met veel cafeetjes waar de trein langskomt, de leukste gadget-/souvenirwinkels, gezellige plekjes om een koffietje te slurpen en bakkerijtjes waar ze (bijna) Franse patisserie verkopen.

Ons vierde weekend hier in Xuan Hoa trokken we met Yen, "ons mamaatje", naar Ha Long Bay en Cat Ba. Trouwe volgers van "De Mol" zagen dat misschien gisteren al eens passeren. Ik kan jullie verzekeren, het is nog 10 keer mooier in het echt. Het, ondanks alle boten, rustige water met de eilandjes, het uitzicht is er adembenemend. Aangekomen op Cat Ba, 40 minuutjes met de boot van Ha Long Bay, sprongen we quasi direct de brommer op. Yen wist eerst niet goed of ze het wel vertrouwde, maar wij verzekerden haar dat we écht écht écht voorzichtig zouden zijn. (Tot ik mijn brommer liet vallen, een zeer elegante knieval deed en mijn arm verdraaide. Geen nood, ik leef nog, alles is oké. Sorry Yen) Ondanks het wat grauwe weer genoten we met volle teugen van het rondcruizen. Wanneer je op een brommer door zo'n prachtig landschap rijdt, weet je niet waar je eerst moet kijken.

Afgelopen week waren we op schok met de derdejaars van de opleiding Primary Education. We trokken met vier bussen naar het centrum van Vietnam. Samen met "de Vietjes" bezochten we een handvol tempels, enkele stranden, het prachtige Hoi An (ik ben er mijn hart verloren), Hue (een voor ons nieuwe, maar heel aangename stad) en Ba Na hills in Da Nang.

Het eten was misschien niet altijd zo lekker, maar daar bedachten we zelf wel altijd een oplossing op (cornflakes kopen of stiekem wegglippen om te gaan eten).

De laatste dagen was onze girl gang van vier uitgebreid naar een girl gang van zeven. Tu, Yen en Lam werden volledig opgenomen in onze clique. Op de laatste avond verzorgde Tu zelfs onze make-up voor het gala. Dat gala was trouwens niet echt wat wij er ons bij voorstelden. Wij zongen een liedje, ja, dat lees je goed, en voor de rest passeerden er nog enkele actjes en spelletjes. Een gala is dus duidelijk geen dansfeest, maar een foute 90's spelletjesshow.

De voorlaatste volledige week is intussen ingegaan met een heel dubbel gevoel. Enerzijds erg dankbaar voor elk moment dat we hier kunnen en mogen beleven, de mensen die we ontmoetten, de kansen die we al kregen. Anderzijds kan ik niet wachten tot ik weer een voet op Belgische bodem zet en iedereen weer eens goed kan vastpakken.

Tot snel!

xxxx