Xin chào 🇻🇳

Na het zware afscheid in Cambodja kwam onze reisweek in Vietnam. Een weekje waar we even rust zouden nemen om vervolgens aan het grote avontuur in Vietnam te beginnen.

Come fly with me

De eerste stop in ons nieuwe thuisland was Hoi An. Zaterdagavond vlogen we dus van Siem Reap (Cambodja) naar Da Nang (Vietnam). Wanneer we geland waren in Da Nang gingen Jolien en ik flink aanschuiven voor ons Visa-on-arrival. Ik lieg niet als ik zeg dat we allebei toch een licht stressje hadden. Wanneer je daar staat aan te schuiven en zo'n vijftal Vietnamezen bekijken je streng van onder tot boven, heb je nu eenmaal al eens stress. Vooraf werd ons verteld dat een visum-on-arrival geen problemen zou mogen geven, netjes $25 betalen en klaar is Kees. Wegens onvoorziene (niet nader te benoemen) omstandigheden, had ik geen cashgeld meer. Toch was dat geen bron van stress, want Jolien had nog genoeg voor ons beide. Dit zou dan later wel vereffend worden.

Alle papieren waren ingevuld en werden mee naar achter genomen, enkele minuten en veel stempelgeluiden later, kwam onze strengkijkende Vietnamese vriend terug. "$100 please." Verwarde blikken werden uitgewisseld, want wij waren nog steeds in de veronderstelling dat het totaalplaatje maar $50 zou kosten. Na veel vijven en zessen bleek dat HPU2 (onze gastinstelling) een multiple entry visa had aangevraagd in plaats van single entry. Niets meer aan te doen, en $100 dokken dan maar. Wie goed heeft opgelet, weet echter dat ik niet genoeg geld mee had. Ik voelde de stress langs mijn ruggengraat omhoogkruipen. Wat nu gedaan? Kamperen in de luchthaven, terugvliegen naar Cambodja, ...? De wildste ideeën raasden door mijn hoofd. Gelukkig wist mijn rationele kant mijn stresskant te overmeesteren, en snelde ik naar onze reisgenoten om wat geld te lenen. Je kan het al raden. Ook zij hadden niet genoeg geld mee, BAM, weer een vijftal seconden paniek. Een beetje verder stonden gelukkig twee immens lieve Duitse dametjes die me even geld leenden. Wat een helden, zomaar $50 geven aan een wildvreemde, er zijn er niet veel die 't zouden doen.

Natuurlijk beloofde ik hen het geld terug te geven na de douane, waar je wél ATM's vindt.

Wie mijn vorige ATM-avontuur heeft gevolgd, weet echter dat die toestellen niet m'n beste maatjes zijn. Die naam moest ik - blijkbaar - dan ook hoog houden, want ja hoor, ook dit keer was ik bijna mijn gsm én paspoort kwijt. Na een kleine paniekaanval met alles op en aan kon ik mezelf gelukkig bedaren om mijn stappen te traceren én alles terug te vinden.

Eind goed al goed, onze congé kon beginnen!

Wegdromen in Hoi An

Onze dagen in Hoi An waren er om te koesteren. Zo'n mooie stad had ik echt nog nooit gezien. Elke hoek dat je omdraait, ontdek je wel een nieuw schattig straatje. De stad bestaat uit verschillende aandoenlijke, koloniale straatjes versierd met wel honderden, felgekleurde lampionnen. Op elke hoek vind je er een kleermaker, een lederbewerker of een heerlijk restaurant. Een paradijs voor een foodlover en hobbynaaister als ikzelf dus!

Zondag, onze eerste volledige dag, deden we een kookcursus. "My God, mega saai. Da kunt ge bij de KVLV in België ook doen ze." Ja beste lezer, zeer zeker, maar ik kan je beloven dat onze kookcursus die van de KVLV doet verbleken. Weet je, ik zou het zelfs geen kookcursus noemen, maar een totaalervaring.

's Ochtends werden we opgepikt door een busje dat ons - en nog enkele andere gasten - transporteerde naar de lokale markt. Samen met onze gids deden we de inkopen voor de kooksessie. We kregen tekst en uitleg en mochten proeven van en ruiken aan de verschillende ingrediënten. Wanneer we onze voorraad van heerlijk geurende producten hadden ingeslagen, stapten we op een bootje. Hier zouden we gedurende 20 minuten getransporteerd worden langs enkele mooie uitzichten. Wanneer we op onze eindbestemming aankwamen, werden we verrast met nog een boottochtje. Dit keer was het geen gemotoriseerde boot waar we met z'n twaalven op konden, maar werden we verdeeld over kleine gondeltjes. We kregen allemaal een rieten hoedje van het oude vrouwtje dat onze gondeltjes met de hand (met roeispanen weliswaar) vooruit deed drijven.

Aangekomen op het eiland toverde onze lokale gids zich om tot een echte chefkok. Drie jaar geleden was ze begonnen met het begeleiden van de kooktours, voordien werkte ze als chef in een lokaal restaurant. Ze begeleidde ons bij het koken van een overheerlijk, Vietnamees viergangenmenu.

Goed nieuws voor de thuisblijvers: we hebben ook de recepten mee naar huis gekregen! Jullie zullen dus ook kunnen proeven van al dit lekkers!

Maandag hadden we niet echt grote plannen. Verdwalen in de nieuwe stad leek ons de beste manier om alles op te snuiven. We lieten ons vervoeren door de mensenmassa en zagen de meest prachtige plekken.

Wat wel op onze agenda stond, was een bezoekje brengen aan de Clothes Market. Hoi An staat tenslotte bekend om zijn expert kleermakers. Na wat opzoekingswerk online, besloten we "Sewing Bee" een bezoekje te brengen. We lieten haar onze wensen zien, zij nam onze maten en een 24 uur later lagen onze kleren al klaar. Alle vier stonden we versteld van de resultaten. Een op maat gemaakt kledingsstuk in je stof naar keuze, het blijft iets speciaals. Het ideale souvenir aan een onvergetelijke paar dagen.

Genieten in Ninh Binh

De volgende stop op onze doorreis was Ninh Binh. De weg hiernaar was iets avontuurlijker dan gewoon op een vliegtuig stappen. We kozen ervoor om ons te laten vervoeren door de nachttrein, aangezien we hier al veel over hadden gelezen en gehoord. Vooraf hadden we ons werk al goed gedaan, en hadden we een coupé voor ons vieren geboekt met zachte bedden. We stelden ons op dat moment een hele ervaring voor à la Anastasia. Rustig in slaap gewiegd worden door de kadans van een rijdende trein. Af en toe wakker schieten door de luchthoorn die geluid word aan een tussenstop.

De mini - en iets minder mini - kakkerlakken doorprikten onze bubbel wel al snel. Na een helse klopjacht 's avonds dommelden we dan toch alle vier om beurt in, en gingen we een woelige nacht tegemoet.

Ons logement in Ninh Binh was al één van de voornaamste attracties hier. We logeerden in een hutje aan/op het water. Ons hutje, dat helemaal uit hout en riet bestaat, is niet super luxueus, maar alles wat we nodig hebben. Vier hangmatten, twee dubbele bedden, een klein badkamertje met douche en uitzicht op het water, een paradijs in Vietnam.

Aangezien Ninh Binh de Halong Bay aan het land genoemd wordt, besloten we er een echte rustbestemming van te maken. Zodanig dat we met opgeladen batterijtjes zullen kunnen beginnen aan ons stage-avontuur in Phuc Yen.

Op Valentijn kozen we enkele romantische activiteiten uit voor onze Galentine's Day. We maakten een boottocht op Trang An, vaarden door grotten en langs tempels. Toeristisch? Ja! De moeite? Zeker wel!

Onze dag eindigden we door een twintigtal minuten (steile) trappen te beklimmen naar het Hang Mua viewpoint. Een immens zware klim, waar we even geconfronteerd werden met onze conditie (of het gebrek eraan), maar die zo hard de moeite was. Eline, Lore en ik klommen zo hoog we konden en droomden we bij een prachtige zonsondergang.

Vandaag, vrijdag, pakken we het nog rustiger aan, want ja, blijkbaar kan dat nog. Een dagje genieten van de natuur, de hangmatten, het goede gezelschap, een boek, een serie, een super cheesy rom-com, en een gezelschapsspel. Meer hebben wij niet nodig om ons voor te bereiden op de komende twee maanden.

Morgen nemen we rond de middag de trein naar Hanoi, waar ze ons komen ophalen om ons te vervoeren naar ons stulpje voor de komende twee maanden. Wij kijken er alvast - met een beetje een klein hartje - naar uit!

Tot snel!

xxxx