ôi Chúa ơi, Vietnam

Oh my God, Vietnam. Echt anders kan ik deze blogpost niet beginnen, want wat een avontuur is het hier al geweest.

Terwijl we de laatste weken onze laatste lessen gaven aan de kinderen van de Dong Xuan Primary School, waren we enorm blij om echt wel een evolutie vast te stellen. De studenten waren actief, ze werkten goed mee en ik zag de radartjes in hun hoofd draaien wanneer ik hen een vraag stelde. Je kan dus wel stellen dat ik een blije juf was vorige week vrijdag. Het afscheid van 4A2 viel me het zwaarst. De leerlingen hadden zowel voor Jolien als voor mezelf een mooi boekje en een (nep) roos voorzien, een erg mooi gebaar. Eindigen deden we met een groepsknuffel en - ja hoor, naar Vietnamese/Aziatische gewoonte - een groepsfoto.

Ondertussen is ons laatste weekend gepasseerd. Misschien wel het spectaculairste tot nu toe. Vooraf was er enige twijfel voor de planning, zouden we voor Sapa gaan met zijn prachtige rijstvelden of toch voor de Ha Giangloop en het avontuur en adembenemende uitzichten kiezen?

Wie mijn Instagram of andere sociale media al tegengekomen is, zal het antwoord op de vraag al weten. Samen met Eline en Lore ging ik voluit voor het avontuur, Jolien zou het weekend in Hanoi vertoeven om nog wat tot rust te komen. Mama Yen, bezorgd als ze is, wilde ons de loop niet alleen laten doen, aangezien het er vol haarspeldbochten en steile hellingen zit (een zelfmoordcircuit voor de onervaren motorbike driver).

Vrijdag trokken we dus de geboekte bus op. We keken al uit naar een busrit van 5u in een comfortabele bus. Onze verwachtingen bleken echter ferm optimistisch, wanneer we als sardientjes in een bus werden gepropt. Een beginnende paniekaanval en een kerende maag later, stapten we er tijdens de eerste, de beste tussenstop uit om een taxi te nemen en onze reis verder te zetten. Eind goed, al goed!

Zaterdagochtend stonden Dai, onze gids, Yen en Yen haar man, Xuan, klaar met de "motorbikes" (lees: veredelde brommers) van dienst. Zaterdag zou onze tocht 150 km bedragen en trokken we via Yen Minh naar Dong Van. Zondag zouden we de loop vervolledigen met weer om en bij de 150 km en zouden we via Meo Vac en Yen Minh weer naar Ha Giang rijden.

"Ja bon, hele dagen op zo'n brommerke zitten. Wat is daar nu aan? Da's toch gewoon om pijnlijke benen en een zeer gat van te krijgen?"

Ja, beste lezer, inderdaad! Stramme spieren waren er het hele weekend. Mocht je mij vragen of ik het opnieuw zou doen, zou ik toch zeker en vast volmondig "ja!" antwoorden. Zoals eerder vermeld zijn er veel haarspeldbochten te vinden op de loop. - Af en toe waande ik me wat in de Alpen. Een licht-ijle lucht, de geur van koeienstront, ik voelde me weer 6 jaar op zomervakantie. - Nu ja, achter de haarspeldbochten waren de uitzichten hier toch iets indrukwekkender dan in Oostenrijk. Telkens opnieuw werd ik - figuurlijk weliswaar - van mijn brommer geslagen door adembenemende uitzichten. Prachtige dalen, valleien, rivierbeddingen, hellingen met velden op, en ga zo maar door. De meest karaktervolle dametjes kwamen we ongetwijfeld afgelopen weekend tegen, en ook de schattigste kinderen waren van de partij. Wat mijn leerkrachtenhart dan weer wel doet bloeden, is dat die kinderen niet of zeer weinig naar school gaan. Hier zijn uiteenlopende redenen voor: school is erg duur, moeilijk bereikbaar, of de ouders willen de kinderen gewoonweg laten werken (op het veld of zelfs bedelen bij toeristen).

"Oké ja, en dan die chauffeurs, te bang om zelf te rijden?"

Eerlijk? Ja. Vooraf zei ik dat ik doodgraag op de brommer zou kruipen, zeker na die zalige ervaring op Cat Ba. Aangekomen op de loop had ik de schrik toch snel te pakken. Ik ben namelijk geen ervaren chauffeur als het op hellingen en zulke bochten aankomt. Voeg daar de verhalen van Dai over verongelukte brommers en auto's bij, en 't was al helemaal om zeep. Daarnaast waren de uitzichten gewoon zo adembenemend, dat het zonde zou zijn als je wat zou missen door continu op de baan te moeten letten.

Toch heb ik het enkele kilometers aangedurfd. Yen was vooraf al op de hoogte van mijn enthousiasme om met de brommer te rijden, dus gedurende de hele weg polste ze of ik het zag zitten. Op een bepaald moment, nadat we getankt hadden, gaf ze de sleutels aan mij met de boodschap dat het nu aan mij was. Met een bang hartje kroop ik op de brommer. Vorige keer in Cat Ba reden we met een automatisch geschakelde brommer, en nu zou 't manueel te doen zijn, nog een extra stressfactor. Gelukkig zeiden Yen en Dai op tijd wanneer ik zou moeten schakelen. Zoals jullie ondertussen waarschijnlijk al wel vermoeden, is het ritje goed verlopen. Dat bange hartje veranderde al vrij snel in een heel trots hart, pompend van adrenaline. Kijk ja, ik krijg blijkbaar een kick van iets dat misschien heel banaal lijkt.

Ik leef nog, Yen, die achterop zat, leeft nog, eind goed, al goed!

De komende dagen zijn administratieve dagen. Er wordt hier volop gezwoegd aan onze bachelorproeven, de eindstage wordt al voorbereid en de laatste hand wordt gelegd aan onze taken die ons hier nog resten.

Vrijdagavond om 19u55 stappen we het vliegtuig op richting Hong Kong van waaruit we dan naar Brussel vertrekken. Daar zullen zaterdagochtend vier erg blije, doch licht vermoeide meisjes landen met koffers vol herinneringen en ervaringen.

Tạm biệt

xxxx