De eerste schoolweek en een boottrip

Week

Week één is achter de rug bij ABCs, en wat een week was me dat.

Zoals in de vorige blogpost stond, was het deze week geen normale week. Elke dag was naast de gewone lessen ook goed gevuld met repetities voor het verjaardagsconcert van vrijdag.

De lessen gaan hier zoals verwacht. Er wordt op een overwegend schoolse manier lesgegeven aan de kinderen. De klas is nog very much teacher centered. Hoewel we wel een drive merken om de leerling nog meer centraal te stellen, merken we dat het niet zo vlot gaat. Hier steken wij dus graag een handje toe, en laten we graag zien wat wij kennen en kunnen.

Afgelopen week bestond nog erg uit ondersteunen en teksten voorlezen (onze uitspraak van de Engelse woorden wordt blijkbaar als beter aanzien als die van de leerkrachten zelf. Al hebben we hier zelf nog onze twijfels over met momenten).

Bij het binnenkomen van de leerkracht in de klas zeggen de leerlingen een vast tekstje. Het klinkt zo mooi dat je het bijna zou kunnen vergissen voor een liedje. Ze verwelkomen en bedanken je en nodigen je tegelijkertijd uit om hen dingen aan te leren.

Tot nu toe bestudeerden we al veel teksten met de kinderen, maar een echte lijn kunnen we er niet in trekken. Het doel van de leerkracht gaat soms aan ons voorbij. Wie weet komt hier vanaf volgende week, wanneer er meer regelmaat komt, verandering in.

Vrijdagavond was het grote moment. De kinderen hadden net de hele dag gerepeteerd en smulden rond 17u hun bord curry met rijst op. Zelfs al wist je niet wat er aan de gang was, toch kon je de spanning overal voelen. Ook wij aten nog snel ons avondmaal (dat we voor één keer meenamen naar school), waarna we de laatste finishing touches aanbrachten bij de kinderen. Ogen werden gemaquilleerd, lippen werden gestift en de haren werden mooi gelegd met gel. Alle kinderen kregen ook een mooie, nieuwe t-shirt, speciaal voor het concert! Ook wij, the 7 sisters, trokken onze meest kleurrijke kledij aan om er een knalfeest van te maken.

Om 18u was het grote moment aangebroken. Ondertussen waren er al veel oud-vrijwilligers, oud-leerkrachten, oud-leerlingen, ouders en buurtbewoners toegestroomd. Het moment dat de eerste noten van de muziek speelden, kon je wel een speld horen vallen.

Van Roar Mighty Tiger tot Angelina, Cha Long tot Ponheary Lee, de kinderen dansten en zongen alsof ze nooit iets anders gedaan hebben. Er vloeiden traantjes bij vrijwel iedereen.

Na het ietwat emotionele concert en het uitreiken van enkele trofeeën barstte er een heus dansfeest los. Ideaal voor ons, want ook wij hadden de afgelopen week wat danspasjes bijgeleerd. Sinds een kleine vijf dagen zijn we beter bekend met het genre K-pop en enkele bijhorende dansjes. Op dat moment was het dan ook de ideale gelegenheid om die eens te showen.

Cha Nele, Cha Valerie, Cha Ayla, Cha Margaux, Cha Eline, Cha Jolien en Cha Lore

Weekend

Zaterdagochtend was een triest moment, mijn USB-stick waarmee ik mijn kaartje van mijn camera met mijn laptop verbond heeft dan namelijk de geest gegeven. Geen nood, vervanging is onderweg, dus de nieuwe lading foto's zouden niet te lang op zich mogen laten wachten.

Oorspronkelijk waren we van plan dit weekend naar de Angkor Tempels te gaan, aangezien die wel echt de moeite schijnen te zijn. Qua voorbereiding bleek dat toch ietsje meer werk te zijn dan verwacht, dus stelden we dit bezoekje nog een week uit. (Intussen is alles wel al in kannen en kruiken voor volgende week, gelukkig).

Zaterdag was een rustig dagje. In de voormiddag kropen we op de fietsen van het hotel, en waagden we ons aan het Cambodjaanse verkeer. Niet van de poes, maar we hebben het aangedurfd. Slalommend tussen de tuktuks en overstekende auto's door reden we van de ene mooie buurt naar de andere. We ontdekten mooie, soms lichtjes verborgen, pareltjes in Siem Reap.

De namiddag had dan weer wat meer rust in petto. Het zwembad van het hotel lonkte ons onder de drukkende warmte. Toch konden Ayla, Margaux, Vanessa en ik niet weerstaan aan een heerlijk kopje koffie in een koffiebar iets verderop.

's Avonds waren we uitgenodigd op een vervolg op vrijdagavond. Er werd een soort personeelsfeest georganiseerd voor de verjaardag van onze school. We werden voorzien van alle luxe. Heerlijke pizza's, tapa's allerhande en een lekker glaasje wijn. Zo'n personeelsfeesten willen we nog wel meemaken!

Zondag kozen we voor een iets avontuurlijkere route. We hadden online een tour geboekt naar en op Ton Le Sap.

Onderweg naar het meer passeerden we een Lotus Farm. Het zag er zo feeëriek uit als het klinkt. Wanneer je van de snelweg lichtjes afdaalde via een weggetje, kwam je een met planten overgroeid poortje tegen. "Lotus Farm" was er in Khmer te lezen. Het paadje zette zich verder naar verschillende gebouwtjes, die omgeven waren door immense velden met lotusbloemen. Er was één groot gebouw, het restaurant/de winkel, maar er waren rondom de velden vele kleine gebouwtjes (eerder hutjes). Elk hutje was voorzien van een laag tafeltje (vergelijk het met een salontafel) en enkele hangmatten.

Dé chillspot voor de locals blijkbaar. Wanneer ze de dagelijkse rush van het stadsleven willen ontsnappen is dit de go to-place om te ontstressen.

We zetten de tocht verder naar het grote meer waar we drijvende dorpen zouden zien. Onderweg rijden we langs prachtige koloniale hotels en gebouwen, waarvan er vele lijken leeg te staan. Het is jammer om zo veel schoonheid te zien verloren gaan.

-- Ton Le Sap: Big Fresh Water Lake --

Op het meer kan je wel 170 kleine dorpjes vinden, die 1.000.000 mensen onderdak bieden. Een rustig leventje zou ik het wel niet helemaal noemen. Sommige jaren moeten ze immers tien tot elf keer migreren, dit op basis van de visvoorraad (hun voornaamste inkomstenbron).

Mocht je denken dat er maar één soort drijvend dorp is, dan doorprik ik die bubbel met plezier.

Zo heb je dorpen die op palen staan en dorpen die drijven op tonnen. De dorpen die drijven op tonnen kunnen verplaatst worden door een grote boot, en verblijven dan ook permanent op het water. De inwoners van de dorpen op palen verhuizen in het regenseizoen naar het bos, aangezien het water dan te gevaarlijk kan zijn door hoge golven en storm.

Naast het dorpje bezochten we ook een krokodillen- en viskwekerij. Krokodillen brengen de laatste tijd blijkbaar erg veel op. Het beeld van de op elkaar gestapelde krokodillen die vol wonden stonden, blijft nog even op ons netvlies gebrand. Met een krop in de keel stapten we weer in ons bootje om onze tocht verder te zetten. Vooraf wisten we niet goed wat we hier hadden moeten verwachten, maar dit kwam in de verste verte niet in de buurt.

Na een lekkere lunch en een klein siestaatje in de hangmatten probeerden we dit echter te vergeten, en zetten we onze tocht weer verder huiswaarts. We stapten voor een laatste keer in ons bootje op weg naar de haven.

Zondagnamiddag was weer eerder à l'aise, zoals een zondag hoort te zijn. Deze keer nam ik Lore, Eline en Jolien nog eens mee naar het koffiehuisje, waar we genoten van een koffie en een wafel met vers fruit. Ik voel stilaan een vast stekje aankomen!

Tot zover mijn avonturen van de afgelopen week!

Hopelijk genieten jullie nog steeds een beetje van mijn (te) lange schrijfsels, ik vind het alleszins een leuke manier om terug te blikken.

Vergeet zeker geen kijkje te nemen in de foto- en videosectie, hier heb ik ook al wat dingen in geplaatst!

Tot snel!

xxx