Hongerige leeuwen en één stresskonijn

Werkendag

De eerste dag lesgeven was meteen een worp voor de leeuwen, letterlijk dan, aangezien Jolien en ik bij "the Lions" staan. Maandag stond ik er echter alleen voor, Jolien was de eerste zieke van onze trip. Vooraf hadden we al met onze leerkracht afgesproken dat wij de namiddagen voor onze rekening zouden houden. Zo gezegd, zo gedaan, maandagochtend zat ik paraat in mijn leeuwenklas om de les te observeren. Ik keek wat goed en minder goed ging en wat de inhoud van de les juist was. De radartjes in mijn hoofd gingen onmiddellijk aan het werk: "Hoe zou ik deze les kunnen aanpakken?"

In de voormiddagles was er vrij weinig leerlingenactiviteit en zag ik af en toe wat ogen dichtvallen. Hier zou ik heel graag verandering in brengen!

's Middags (tijdens onze drie uur durende middagpauze aan het zwembad) ging ik meteen aan de slag. De leerlingen leerden over 'adjective/noun' en de kleuren, ze lazen een tekst en speelden enkele potjes schaak.

In plaats van de doorsnee werkblaadjes waar hier vaak voor geopteerd wordt, koos ik voor een iets creatievere en actievere aanpak. De grammar van 'adjective/noun' werd in een spel gegoten waarbij ze moesten gaan puzzelen. Dit werd ook doorgetrokken naar de novel study. De tekst werd immers in stukken gehakt, waardoor de leerlingen verplicht werden om nauwkeuriger te lezen in plaats van gewoon te raden wat er zou kunnen staan.

Het werd een leuke, leerrijke namiddag waarbij de leerlingen enthousiast aan de slag gingen met de nieuwe leerinhoud. Niet alleen voor de leerlingen was het een leerrijke namiddag, ook ik leerde een nieuw soort schaak. Hier in Azië pakken ze het blijkbaar nog anders aan dan "onze Westerse schaak". Momenteel heb ik het spel nog niet helemaal onder de knie, maar to be continued!

De rest van de week zag er vrij gelijkaardig uit. In de voormiddag observeerden Jolien en ikzelf en in de namiddag gaven wij de les op onze manier. Leerlingenactiviteit en bewegen leren zijn de dingen waar we bij deze leeuwen voornamelijk op proberen inzetten. De motivatie blijkt hier immens belangrijk voor deze bende elf tot veertienjarigen (niets anders dan bij ons eigenlijk).

Als we nu terugblikken op onze eerste week echt lesgeven, durven we wel zeggen dat we een evolutie zien. De leerlingen evolueerden van beren die aan hun winterslaap gingen beginnen, naar leeuwen die hongerig werden voor kennis en zich klaarmaakten voor de nakende jacht op hun prooi.

't Amusement

Na werken komt plezier, en dat wilden wij ook aan onze medevrijwilligers en collegaleerkrachten laten zien. Samen met enkele leden van ons team (in totaal waren we met z'n veertien, als ik me niet vergis) gingen we dinsdagavond iets eten bij Amici. Geen willekeurig gekozen restaurant van Tripadvisor of één of andere reisgids, maar een weloverwogen keuze. Amici is namelijk deels in handen van ABCs. Dit wilt ook zeggen dat een deel van de opbrengsten naar hen gaat. Iets dat wij natuurlijk voor de volle 100% steunen!

De andere avonden waren iets rustiger, kwestie van telkens te kunnen bekomen van de (best wel pittige) lesdagen. We babbelden vaak wat na of speelden een spel. Beu zijn we elkaar tot nu toe alleszins nog niet.

Toch dachten we het vrijdagavond eens over een andere boeg te gooien. Lore sprak al lang (sinds voor ons vertrek!) over het Phare circus. Een circus waar ze niet met dieren werken, maar al hun spektakel halen van mensen en al hun kunnen. Arme Khmerkinderen worden er opgeleid tot ware circusartiesten. Na de show waren we allemaal enorm onder de indruk. Wat die mensen neerzetten, van dans tot muziek, van hangen in doeken tot aerial hoop, het plaatje klopte volledig. Het feit dat alles mooi aan elkaar geknoopt werd door de verhaallijn die verwerkt was, maakte het helemaal af.

Angkor Watte?

Zaterdagochtend om 4u30 en onze wekker ging af. Goed zot! Ik hoor het jullie al zo zeggen (of denken, want wie praat er nu tegen zijn computer of gsm?). Geloof het of niet, we hadden hier wel degelijk een goede reden voor. Ja, het pikte inderdaad om 's ochtends zo vroeg uit de veren te komen, maar de gedachte aan de veelbelovende zonsopgang aan Angkor Wat gaf ons een extra zetje.

Om exact 5u stond Sokna, onze tuktukdriver van de dag, paraat om te vertrekken. De eerste stop van de dag was het Angkor Ticket Center. Zonder ticket kom je het tempelcomplex immers niet binnen.

Terwijl Lore en Jolien aanschoven voor hun ticket (Eline en ik waren er vrijdag al om gegaan), gingen Eline en ikzelf een koffie halen en cash geld afhalen aan de ATM. Nog half slapen legde ik mijn gsm op de ATM zodat ik mijn bankkaart kon nemen. Dit bleek echter al snel niet m'n slimste zet te zijn. Mijn gsm heeft welgeteld 2 seconden op dat ding gelegen. De bovenkant van zo'n ATM is blijkbaar een hellend vlak, dus mijn gsm lag al gauw achter de machine, ingekapseld in een bak.

SHIT. (excuse my language) WAT NU GEDAAN?

Cambodjanen zijn gelukkig heel sympathieke en hulpvaardige mensen. Een winkeljuffrouw zag me panikeren en kwam me al snel te hulp. Na een belletje naar de hulpcentrale was ik misschien geen gsm rijker, maar wel al iets kalmer. De noodcentrale was in Phnom Penh (en het was tenslotte maar 5u), dus ze konden mijn probleem niet direct verhelpen. "Tegen een uur of 7" zou er een team vanuit Siem Reap kunnen komen om mijn gsm weer op te vissen.

Insert dilemma van de dag: blijven wachten en tobben of toch richting Angkor Wat trekken?

Na Joliens nummer aan mijn Cambodjaanse redster te geven, zijn met met z'n vieren (en Sokna) verder getrokken.

Nog voor de zon op was stonden we aan Angkor Wat te wachten op de felbesproken, naar het schijnt adembenemende zonsopgang (samen met zo'n achthonderdtal anderen).

De kleurovergangen achter het silhouette van de indrukwekkende tempel losten alle verwachtingen in. Knappe foto's maken zonder 50 andere touristen op was daarentegen wel een echte uitdaging.

De volgende stop op de route was Ta Prohm. Aangezien we op tijd vertrokken waren bij Angkor Wat konden we net voor openingsuur binnen, met prachtige, schaamteloos geposeerde foto's als gevolg.

Ta Prohm dus, de enige echte Tomb Raider tempel, is een magische combinatie van jungle en architectuur, waar je helemaal in kan verdwalen. Dit deden we dan ook. Na een uur ronddwalen (lees: verdwalen) kregen we om de beurt ons klopje. Alsof Sokna het had voelen aankomen, besloot hij dat we vervolgens naar een iets verdergelegen tempel zouden gaan. Terwijl Eline en Jolien hun ogen even te rusten legden, genoten Lore en ik van de rust en de uitzichten.

De Banteay Srei was misschien wel iets verder gelegen dan de andere tempels, de afstand was het zeker waard. De 'citadel der vrouwen' is, mede dankzij zijn prachtige details en zijn roze kleur, veruit de mooiste van het hele tempelcomplex.

Nadien trokken we weer naar 'het centrum'. Via de Zuidpoort betraden we Angkor Thom, de 'grote stad'. Net voor de grote poort dagen we een brug geflankeerd door standbeelden. Sokna legde ons uit dat we rechts de demonen (asura's) en links de goden (deva's) konden zien. De poort zelf had dan weer vier lachende hoofden, het favoriete plekje van Sokna hebben we ook van dichterbij gezien door een stukje naar boven te klimmen.

Next up was Ta Keo, voor Sokna de ideale plek om een groepsfoto te maken, liefst van al een 'fun photo', want daar houdt hij van. Hij wist ons nog te vertellen dat de bouw van de tempel destijds werd stilgelegd na een blikseminslag, omdat de mensen (en voornamelijk de koning dan) meenden dat dit een teken was van de goden.

Als laatste was Bayon aan de beurt. Zijn bekendste kenmerk zijn de torens met gezichten. Dit was ineens ook de ideale plek om ons bezoek te besluiten, want omringd door al die lachende gezichten konden we niet anders dan zelf ook blij worden.

Of ja, zo blij als dat kon, want mijn gsm was nog steeds spoorloos. Jolien was al gecontacteerd door mijn redster dat hij terecht was en dat we hem bij de bank konden ophalen. Onze tocht werd dus verdergezet richting bank. Na een minuutje miscommunicatie stapte ik met mijn telefoon als een trofee in de hand naar buiten.

Niet alleen het bezoek van Angkor maakte een speciale dag van zaterdag, het was ook Joliens verjaardag. Terwijl wij weg waren, versierden Ayla, Margaux en Valerie het hotel met slingers en ballonnen.

Na een ristnamiddagje (en dutjes voor vrijwel iedereen) trokken we Siem Reap centrum in. We gingen uit eten naar een semi-internationaal restaurant, waar we allemaal nog eens genoten van de Westerse keuken. Met goed gevulde buikjes trokken we naar de cocktialbar waar we ook al heen gingen met V. Cocktails aan $1,5 da's niet slecht he?

Jammer maar helaas, eindigde het avontuur hier wel vroegtijdig. Blijkbaar kunnen cheap cocktails wel misvallen en krijg je soms wel een rauw ei in je drinken, al vraag je om dit weg te laten.

Vandaag, zondag, hielden we nog de zondag-rustdag-leuze in ere. Chillen aan het zwembad, lesson plans maken en een bezoekje aan het Peace café, veel meer stond er niet op de planning.

Love the Cambodian way of living.

Tot snel!

xxxx

tldr; 't is hier nog steeds tof. Ik amuseer mij nog steeds. Zowel op school als er buiten beleven we de tijd van ons leven! Hier zijn nog wat plaatjes!